همه مي گذرند و مي گويند:
" چقدر عجيب عاشق شدي! "
و من بي توجه به گفته ها،
دامن چين چين آرزو مي پوشم
و پولك شادي به سر مي زنم
تا تو بيايي...........
با طنين فراموشي نبودن ها
ولي كم كم، پولك ها شل شدند و افتادند
و تيك تاك ثانيه هاي انتظار
به من فهماند،
چقدر دير است!
و ديدم كه تو هرگز نمي آيي
نمي خواهم باور كنم كه حالا
ميان اصوات خاموش اشك
همه مي گذرند و مي گويند:
" چقدر ساده فراموش شدي! "
شانه اي مي شدم
و در ژرفاي شبهايت
به آرامش مي رسيدم
اگر مرا به حريمت راهي بود
به روي گونه هاي مي خزيدم
و همراه با تبسم هاي شيرينت
قله هاي ابتهاج را در مي نورديدم
اگر مرا به حريمت راهي بود
بر لبانت مي نشستم
و ترانه ي عشق و شيدايي را
نجوا مي کردم
اگر مرا به حريمت راهي بود
پوپکي مي شدم و شب تا به صبح
در کنار بسترت مي آرميدم
اگر مرا به حريمت راهي بود
بر خامه ي قلمت جاري ميشدم
بر سپيدي صفحه ي کاغذت مي چکيدم
و مي نگاشتم که نازنينم
آيا مرا به حريمت راهي هست؟؟؟؟؟؟؟؟
|
