سلام

آموزگار نیستم
تا عشق را به تو بیاموزم
ماهیان نیازی به آموزگار ندارند
تا شنا کنند
پرندگان نیز آموزگاری نمی خواهند
تا به پرواز در آیند
شنا کن به تنهایی
پرواز کن به تنهایی
عشق را دفتری نیست
بزرگترین عاشقان دنیا
خواندن نمی دانستند.

می نویسم تا بداند ...

می نویسم تا بداند تنها و بی کس مانده ام در شهر غربت

می نویسم تا بداند در فراقش روزها مثل شبها برایم سرد و تاریک است

می نویسم تا بداند روزی تمام هستی و نیستیم از او بود

می نویسم تا بداند در فراقش غرق خون ها گردیده ام

می نویسم تا بداند روزی همدمم ناز نگاش بود

کجاست تا ببیند همدمم کام سیگار است

می نویسم تا بداند

خیلی تنهام

_{واما شروع دوباره حرف های نا تمامم ... قصه تلخ هجران بود، قصه ي غصه هاي دو عاشق بود . قصه ي دلشكسته ي عاشقاني بود كه با وجود فاصله ايي كه بينشان بود دلشان يكي بود و يكي خواهد  ماند. قصه عشقشان تلخ بود ولي به دل عاشقشان نشسته بود و براي آنها اين عشق مانند عسل شيرين و گوارا بود ... و اما  این وب با قطرات اشکم شروع شد و داره به اوج زیبایی خودش میرسه.}

شمع دانی به دم مرگ به پروانه چه گفت؟

         گفت ای عاشق دیوانه فراموش شوی!! 

                   سوخت پروانه ولی خوب جوابش را داد 

                               گفت: طولی نکشد تو نیزخاموش شوی 

نام من عشق است ، می­شناسیدم ؟

 زخمی­ام ، زخمی سراپا ، می­شناسیدم ؟

 با شما طی کرده­ام راه درازی را

 خسته­ام خسته ، می­شناسیدم ؟

 این زمان گرچه ابری پوشانیده است رویم

 من همان خورشید تابانم ، می­شناسیدم ؟

 این چنین بیگانه از من رو مگردانید

 در کف فرهاد ، تیشه من نهادم ، من

 من شکستم بیستون را ، من

 من همان مهربان سالهای دورم

 رفته­ام از یادتان یا ، می­شناسیدم ؟

 نام من عشق است ، می­شناسیدم ؟

اي کاش براي آخرين بار دستان تو را در دستم لمس مي کردم ...
    اي کاش يک بار ديگر در چشمان همچون دريايت نگاه مي کردم ......
         اي کاش براي آخرين بار حس تو را در مورد خود مي دانستم ...............
             اي کاش براي اولين بار سر روي شانه هاي پر مهرت مي گذشتم.................
                   اي کاش در کنارم مي ماندي و مرا تنها نمي گذاشتي ........................
         و اي کاش همان گونه که من تو را دوست داشتم تو هم مرا دوست داشتي.......

(توسط سنجاقک عزیز )

من نبردم از یاد لحظه ی زیبایی که تو من را به فراسوی نگاهت بردی ودر آن لحظه ی روییدن عشق من فقط غرق در آهنگ صدایت بودم ولی افسوس که بردی از یاد قلب تنها وترک خورده ی من که فقط مال تو بود

بهونه خوندن من چه خوبه باتو زندگي
قسمت توسفر شد و قسمت من آوارگی
بهونه خوندن من بارفتنت چي کار کنم
بجاي خوندن بخدا ،فقط بايد دعا کنم

 ( توسط ساره عزیز )

وقتی خدا میگه باشه چیزی رو که دوست داشته باشی بهت میده
وقتی میگه صبر کن چیزه بهتری رو بهت میده
وقتی میگه نه . داره بهترینو واست آماده میکنه

( توسط عسل عزیز )

آری ... این پنجره بگشای که صبح
می درخشد پس این پرده ی تار
می رسد از دل خونین سحر بانگ خروس
وز رخ آینه ام می سترد رنگ فسوس
بوسه ی مهر که در چشم من افشانده شرار
خنده ی روز که با اشک من آمیخته رنگ

( توسط مهتاب عزیز )

با اسب های بی رکاب به روزیم و منتظر قدوم پر مهر شما
ماه عزای حسینی تسلیت باد
سرش به نیزه به گل های چیده می ماند
به فجر از افق خون دمیده می ماند
یگانه بانوی پرچم به دوش عاشورا
به نخل سبز ز ماتم تکیده می ماند...

(توسط یاسمن عزیز )

از کودکی پرسیدند عشق چیست ؟ گفت: بازی
از نوجوانی پرسیدند عشق چیست؟ گفت:رفیق
از جوانی پرسیدند عشق چیست؟ گفت:پول و ثروت
از پیری پرسیدند عشق چیست؟ گفت:عمر
ازعاشقی پرسیدند عشق چیست؟ چیزی نگفت و سخت گریست

( توسط غزال عزیز )

ای کســانی کـــه.......

                پـــس از مرگ مـــن مــامـــور دفــــن مـــــن هستید.....

                        می خــــواهـــــم بعـــــد از مــــــرگـــــــم...

               تــــابوتـــم را بـــا پــارچـــه ی سیـــاهی بپـوشـانید....

            تــا همه بفهمند کـه زندگــانی مــن سیــاه بــوده ...

                            پــــاهـــایم را بیـــــرون بگذاریـــد.....

                         تـــــا همه بـــدانند کــه پا برهنه زیسته ام ...

                                دستهایم را بیرون بگذارید ......

                     تا همه بدانند دست بسوی کسی دراز کــرده بودم

_{دلم می سوزد برای تمام رویاهایی که نیمه تمام ماندند و شاهزاده ای}

 _{سوار بر اسب سیاه آمد و با شمشیر نگاه خود تمام رویاهایم را گردن زد.}

_{شاهزاده مرا با خود برد تا دور دست واهمه ها تا امتداد پر تب و تاب حادثه ها.}

_{و من تب کردم اما ديگر نه رويای نا تمام و نه دستی برای زدودن خسيسی واهمه ها....}

      _{آه دلم گرفته است .....}

جلسه محاكمه عشق بود

و قاضي عقل  ،

و عشق محكوم به تبعيد به دورترین نقطه مغز شده بود

يعني فراموشی  ،

قلب تقاضای عفو عشق را داشت

ولی همه اعضا با او مخالف بودند

قلب شروع كرد به طرفداري از عشق

آهاي چشم مگر تو نبودی كه هر روز آرزوی ديدن اونو داشتي

اي گوش مگر تو نبودی كه در آرزوي شنيدن صدايش بودي

و شما پاها كه هميشه آماده رفتن به سويش بوديد

حالا چرا اينچنين با او مخالفيد؟

همه اعضا روي برگرداندند و به نشانه اعتراض جلسه را ترك کردند

تنها عقل و قلب در جلسه مادند

عقل گفت :ديدي قلب همه از عشق بيزارند

ولي من متحيرم كه با وجودي كه عشق بیشتر از همه تو را آزرده

چرا هنوز از او حمايت ميكني !؟

قلب ناليد:كه من بدون وجود عشق ديگر نخواهم بود

و تنها تكه گوشتی هستم كه هر ثانيه كار ثانيه قبل را تکرار ميكند

و فقط با عشق ميتوانم يك قلب واقعی باشم  .

پس من هميشه از او حمايت خواهم كرد حتی اگر نابود شوم